H&M Indiana: sterkste stijger in de Belgian Breeders Bonus ranking deze maand

The making of H&M Indiana

Bron: Hippomundo – Charlotte Smet

De paarden die we vandaag op de grote concoursen en tijdens belangrijke kampioenschappen aan het werk zien, hebben reeds een lange weg afgelegd om te geraken waar ze nu staan. Het opleiden van paarden gebeurt vaak in de schaduw en daarom willen we vandaag aandacht besteden aan de personen die aan de basis liggen van de huidige toppaarden. Wij spraken met Chloé Ruys, mede-fokker en ex-ruiter van H&M Indiana.

H&M Indiana is een naam die we in de huidige sport niet meer kunnen negeren. In combinatie met de Zweedse top-amazone, Malin Baryard-Johnsson, maakte de BWP merrie deel uit van het Zweedse team dat goud won op de Olympische Spelen van Tokio. Daarnaast kon deze combinatie ook de individuele vijfde plaats bemachtigen in Tokio.

H&M Indiana werd in 2008 geboren als Indiana C&C als dochter van Kashmir van Schuttershof uit een merrie van Animo’s Hallo. Ze werd gefokt door het echtpaar Chloe Ruys en Christophe van Turtelboom in samenwerking met W. Vanderlinden.

“Indiana’s geboorte was al een evenement op zich”, vertelt Chloe Ruys, “haar moeder droeg een geboorte-alarm, maar toen ik ‘s ochtends op stal aankwam, zag ik de merrie vol bloed staan. Eerst was ik lichtjes in paniek, maar toen zag ik Indiana staan, helemaal droog, ze had ook al gedronken en ze keek me aan met een blik die zei: “wat doe jij in mijn wereld?”. Vanaf dag één was ze dus al heel speciaal.”

“Indiana is altijd een enorm lief paard geweest, maar ze had en heeft nog steeds een heel sterk karakter. Ze was zo lief en aanhankelijk, totdat we iets van haar vroegen. De eerste keer het halster omdoen als veulen was dan ook een hele belevenis.”

“We zijn op tijd begonnen met haar zadelmak te maken. Ze accepteerde meteen het zadel en de ruiter, het sturen was echter een ander verhaal. Wilde ze naar links, ging ze naar links, ongeacht of jij haar vroeg rechtsaf te slaan, maar je merkte ook al snel dat het geen zin had om met haar te vechten. Ze was zoveel sterker en zoveel slimmer dan wij.”

Wanneer heb je bij zo’n paard dan het gevoel, “dit wordt een wereldpaard”?

“Op de sprong gaf ze altijd een ongelofelijk gevoel, maar uiteraard was de rijdbaarheid altijd een opgave. We bouwden dan een kruisje langs de kant van de piste en met de sprong die ze dan maakte, heb je wel een beetje het gevoel van “dit is ze”. De vraag is dan altijd of ze er effectief zullen geraken natuurlijk. We wisten altijd dat ze goed was, maar dat ze een Olympiër zou worden, hadden we nooit durven dromen.”

“Op het einde van haar zesjarig jaar werd ze dan verkocht aan de Stephex Stables, waar ze werd doorverkocht aan Malin Baryard-Johnsson. Wij geloven nog steeds uit de grond van ons hart dat ze een heel ander paard had kunnen worden, mocht ze niet bij Malin terecht gekomen zijn. Haar rijdbaarheid was 0, en nu heeft ze nog steeds zulke dagen, maar Malin heeft zich zo aangepast aan Indiana en gezwicht en gezwoegd om haar aan haar kant te krijgen. Malin heeft Indiana enorm in haar waarde gelaten en dat was zo belangrijk. Je ziet het nu nog, ze laat de merrie met haar hoofd gooien en moeilijk doen, maar in ruil daarvoor vecht ze enorm voor haar ruiter.”

“Ook bij het transport was ze als jong paard speciaal. Toen ze dan verkocht werd, kregen we een telefoontje om te vragen hoe ze dat konden oplossen. Bij ons hing de vrachtwagen vol speelgoed: ballen, knuffels etc. en dan was er geen enkel probleem. Twee weken later werden we terug opgebeld om te zeggen dat het opgelost was. Die Zweden zijn echte paardenmensen en zullen er alles aan doen om het tiptop te hebben en passen zich zodanig aan aan hun paarden en het is net dat dat Indiana nodig had. Vandaag hangt haar stal nog steeds vol beren en speelgoed.”